Verdriet, intens verdriet is wat ik voel. Waarom? Ik weet het niet zo goed, ik kan er geen vinger op leggen.
Vanmiddag had ik mijn wekelijkse gesprek met mijn therapeutte (Kyra zal ik haar hier noemen).
Ik zag er, voor het eerst op deze manier, heel erg tegenop. Zat vol met weerstand en heel veel waaroms. En eigenlijk nog steeds.
Het lijkt geregeld weer of het knopje "uit" gaat, dan ben ik wel mezelf maar toch "weg" bij mezelf.
Ik bedoel dit niet in de zin van weg zijn uit het nu, maar weg bij mijn ik van binnen, bij wat ik ben en voel en beleef. Alsof ik voor het grootste gedeelte reageer en handel vanuit mijn hoofd en de ervaring van de drieendertig jaar van mijn leven. Gelovend dat "het" allemaal toch meeviel...
En het verradelijke is dat het (in eerste instantie) lijkt te werken. Dan voel ik immers nauwelijks wat zich in mijn hart afspeelt, in mijn diepste zijn.. tegelijk is dit enorm frustrerend omdat ik (inmiddels) weet, ook uit ervaring, dat ik het volhoud tot ik instort. En daar heb ik geen behoefte aan!!!
Ik wil wel luisteren naar mezelf en ik wil wel mezelf serieus nemen. JUIST dat wil ik, ik wil niet mezelf aandoen wat me al zo vaak gebeurd is!
Waarom lijkt dat nu niet te lukken?
Waarom voelt het momenteel zo anders..? Misschien dat dat "het" verdriet is wat ik voel? Wat prikt achter mijn ogen maar vooral zo schreeuwt in mijn hart.
De weerstand die ik noemde, het voelt als een strengheid en tegelijk gefrustreerdheid, (boosheid?) en veel grote "waaroms"...
Ik heb ervaren dat het helpt, het uitzoeken wie wat voelt en zegt en dan uitleg te geven als me dat lukt of een veilige plek te bieden. Heel voorzichtig ben ik daarmee aan de slag de laatste tijd. Samen met Kyra.
Al de verschillende stukjes van mezelf leren begrijpen en goed en lief voor ze te zijn. Goed voor mezelf zorgen dus.
En toch, ik ben zo moe, ik word er zo uitgeput van... telkens me afvragen, wie zegt dit? Wie voelt dit? Wie probeert er wat duidelijk te maken en hoe kan ik daar het beste op in spelen? Hoe kan ik het beste helpen?
Een deel van de weerstand bestaat denk ik uit boosheid om het gevoel van gestoordheid... (schaamte) waarom werkt het niet "normaal" bij mij van binnen? Waarom moet ik altijd, altijd vechten.. ???
Ook een groot deel is angst.. vaak kan ik niet letterlijk benoemen waar ik dan bang voor ben. Maar ik merk nu al schrijvend dat dat wat ik ontdek me enorm beangstigd.
(en er tegelijk een enorm verzet omhoog kruipt)
En vervolgens een oud automatisme in werking wordt gesteld.
"uit gaan"
Hoe ben ik zo geworden??
tjah...
SanneYode©
| 
